sevdiğim insanı nekadar sevdiğimi, değer verdiğimi ben bile yaptıklarımı, hislerimi tekrar gözden geçirince anlıyorum. ben sana cidden aşığım ve deli gibi seviyorum, özlüyorum, düşünüyorum, değer veriyorum..
sondan geriye sararak anlatmaya çalışacagım ve bu blog'da "mutsuzluk" ve "kötü anılara" yer yok.. elbette hayatta hiçbirşey 4/4 lük olmuyor, bu doğanın bir kuralı, bizim de sıkıntılarımız, küslüklerimiz oldu.. ama asıl önemli olan saygı ve sevgi kısmını her zaman koruyabildik ki şuan da bu derece mutluyuz, heyecanlıyız..
bu haftasonu, canımın benim heyecanımı hissettiğimi gerçek anlamda anladım.. benim onu ne kadar çok sevdiğimi ve değer verdiğimi zaten biliyordu ama bu da üzerine kaymağı oldu diyebiliriz. onu mutlu etmek, mutlu görmek için ne yapsam neler söylesem neler alsam bilemiyorum.. bu bu çok farklı bir duygu.. içimde öyle bir his var ki sanki benim için "the one" denen kişi, içim içime sıgmıyor.. ya bu içimdeki duyguyu nasıl açıklarım anlatırım bilemiyorum sanki kaderimmiş gibi bilmiyorum dogru mu ifade ediyorum..
haftasonunu söyle özetleyebilirim; belki de istanbul'daki en keyif aldıgım en doyamadıgım haftasonlarımdan birisiydi.. soyle diyeyim; cuma aksam 6:00 baslayan haftasonu, yani toplam 54 saat, yaklaşık 34 saatinde beraber, başbaşaydık ve hiç ama hiç sıkılmadan daha bir 3333333333333 saat daha geçirebilirim.. umarım sen de oyle hissediyorsundur canım.. sergiye gittik, hiç bildiğimiz görmediğimiz mekanlara yollara düştük, beraber güldük, bitanemin evini süpürdüm:) ona aniden sevdiği çiçeklerden bir bukle aldım, o gülen gözleriyle bana baktı; çook mutlu oldugunu hissedebiliyordum..
hayatın garipliği de burada başlıyor; ben istanbul'dan gidiyorum :( tam istediğim, aradığım huzura, mutluluğa; istediğim, dilediğim, hayal ettiğim kişiyle yakaladıgımı düşündüğüm su sıralarda evimi topluyorum :( bu konuya daha sonra ayrıca bir başlık altında değineceğim; ilişkimizi nasıl etkileyecegi vs..
ey sevdiğim; umarım hep ama hep boyle mutlu oluruz..
c ya all
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder